Deel 3: Telefoon

Hoe gaat het daar? Hier gaat het alleen maar beter. Twee weken geleden was er een festival in Lawra, uurtje ten zuiden van Nandom. Het dorpsveld werd schooongemaakt, een duuzend man eromheen en in het midden allemaal verschillende groepen aan het dansen op ylophoonmuziek, supergaaf. Wij zaten te zweten in de schaduw, maar zij bleven gewoon dansen midden in de zon, respect! En vooral mooi. Na een paar uur stopten ze, ging de cirkel om het veld heen open en reden er tien terreinwagens het veld op:  de president op verkiezingstournee. Midden op het veld stopt hij en begint een rondje te lopen, handjes schudden en ik heb z'n hand geschud, jeuheu. Ben nu eindelijk een belangrijk man, heb m'n handen nog niet gewassen. Daarna ging het festival weer verder, biertjes en dansen, mooi land.   Terugweg in de bus was nog gezelliger, tig man in de bus, en eenzelfde hoeveelheid bovenop de bus allemaal aan het zingen en klappen, zo zijn verkiezingen best gezellig. Terruggekomen in Nandom was er goed nieuws; de gymleraar is eindelijk gearriveerd en hij wil wel voetbalcoach zijn, dus ik mag wee volleyballen of misschien zelfs een handbalteam beginnen, mits er uberhaupt een veld voor komt, maar headmaster zou z'n best doen, ha misschien over een maand of ?? dus.

Lesjes geven blijft leuk, die kinderen kunnen alleen geen nee zeggen. Je moet echt continu checken of ze wel begrijpen wat je zegt, ze kunnen echt wel redelijk engels, maar dat ghanese accent krijg ik er nog niet genoeg in dus ze begrijpen me vaak niet helemaal.  Ook dat gesleep met die stoelen elke les bevorderd het tempo niet echt, maar ja,dat zijn ze toch niet gewend. Volleybaltraining ging een beetje mis trouwens, er zaten wat kinderen te trainen die niet bij het team horen. Het team bestaat uit 16 man en meer kun je er echt niet hebben met twee volleyballen anders staat de helft er maar een beetje bij dus ik vroeg wie er niet bij het team hoorden (ken nog steeds alle namen niet, dat blijft een crime). Ik die dus wegsturen, bleek dat één van hen een leraar was, ha het verschil is niet altijd even duidelijk. Hij wou gewoon even mee trainen, wordt ie eruit geschopt! Echt lullig, heb maar heel vaak sorry gezegd, was niet erg zei die, maar heb 'm niet meer zien trainen (herken 'm nu wel). Echt stom, de enige leraar die wel iets met die kinderen wil doen, zet ik hem voor schut voor de leerlingen. Moest 'm maar eens uitnodigen voor een biertje, dan komt het vast wel weer goed. Auto kopen is nog geen succesverhaal geworden. Na een kever die precies twee honderd meter gereden heeft voordat ie rokend bleef stil staan en een ouwe taxi op 4 stenen eindelijk een toffe pick up gevonden, wel beter voor de zandwegen hier. Hij reed perfect, was niet te duur, alleen was het een blauwe Datsun, terwijl de papieren die de brave "eigenaar" bij zich had spraken over een rode Nissan, de beste man z'n naam was "feel so good" dus ben er maar niet verder op in gegaan. Hij wist ook wel iemand onder een boom
die de officiele papieren kon regelen, omdat het zo lang duurt op het gemeentehuis.

En ... we hebben nu telefoon in Nandom. Een half jaar geleden hadden ze telefoon aangelegd, maar die deed het maar twee maand, aangezien er
binnenkort dus verkiezingen zijn, vonden ze het wel tijd om er weer een knoopje in te leggen en ik kan dus weer bellen, zonder eerst een uur te
hoeven bussen. Ha, er zijn vier communication centres in et dorp, dat betekent dus een huis met een telefoon die je tegen betaling mag gebruiken. Er is er maar eentje die het doet, de andere hebben hun abonnementsgeld van de afgelopen vier maanden (toen de telefoon het dus niet deed!)  nog niet betaald dus die zijn weer afgesloten. Als ik wil bellen staat er dus een aardige rij te wachten, maar het kan in ieder geval. Als je een bijzonder dringende boodschap voor mij hebt kun je het communication centre bellen (00233-756-22769), zeggen dat je voor Dick, white dutch teacher at Nandom Sec belt en je naam en nummer geven. Dan krijg ik ergens die dag of de volgende wel het bericht dat er gebeld is en ga ik braaf in de rij zitten.  In het kader van de verkiezingen hebben ze de straatverlichting ook weer aan de praat gekregen, ze zouden hier gewoon elk jaar verkiezingen moeten hebben dan was alles in no time geregeld.

Het afgelopen weekend ben ik in Bolgatanga geweest, op bezoek bij Nout en Marianne, een Nederlands stel, ze zijn nu met pensioen en plakken er nog twee jaar Ghana aan vast voor ze hun kleinkinderen weer gaan lastigvallen. Ha, echt geweldige mensen, was super, Marianne had een lekkere bijna Nederlandse hap gekookt en de biertjes stonden koud. Het was erg leuk ze weer te zien. En nog beter: ze hadden Brother Mark uitgenodigd, geweldige jongen uit Engeland, hij geeft engelse les op een SSS school in de buurt van Bolgatanga. Na de hapjes zijn we maar goddeloos veel biertjes gaan drinken in de stad, daarna licht aangeschoten richting huis gekacheld (nou ja misschien is licht aangeschoten een beetje onderdreven, om 4 uur 's nachts Celine Dion zingen op de openbare weg met twee vriendelijke dame, past meer bij zwaar aangeschoten, maar dit terzijde). Volgende dag voetbal gezien: Arsenal - Manchester, was wel weer een keer leuk, kan niet zeggen dat ik tv echt mis. Heb de afgelopen maand ook geen krant gezien, weet nu via de krant van Nout en Marianne dat Andre niet meer is, dat Jan Peter een poosje zielig was en dat Irak nog steeds geen ideaal vakantieoord is. Goed de rest van de zondag wat uitgekaterd en nog even met de andere vso-volunteers in Bolga in
omstreken geproken. Iedereen leek wel redelijk vrolijk, maar de meesten zijn nog niet echt begonnen met werken. Ze hebben allemaal een soort onderwijs ondersteunende taak (leraren opleiden, resource center bouwen, etc.) en dat is wel veel belangrijker dan gewoon lesgeven, omdat het uiteindelijk veel meer mensen bereikt, maar het is vooral veel politieker en dat betekent dat je met veel mensen moet praten voordat je ook maar een heel klein beetje opschiet. Ik moet naast het lesgeven dus ook zo'n project doen, dat schiet gelukkig nog best wel op, maar als ik daarnaast niet zou lesgeven zou ik m'n geduld toch wel een keer verliezen. De terugweg was wat minder dan de heenreis, heen duurde 12 uur, terug 16
uur, de bus stopte tig keer onderweg. Om mensen te laten instappen met vette balen mais, cassave en aanverwante goederen, wel lekker om je benen op te leggen trouwens, om een of ander lullig motoronderdeel met een dito touwtje vat te maken, om de voorruit weer vast te maken, ha die hing nog aan 1 schroef, ze hakten wat takken uit de bush en verankereden de ruit ermee. De tweede helft waren de balen voer weg en kon je je voeten dus gewoon op de vloer zetten, dat was minder want die vloer bestaat enkel uit losse platen en die schuiven nogal op en neer op een niet al te beste zandweg, was wel de eerste bus die ik ken waarvan de linkerhelft afzonderlijk van de rechterhelft kan trillen, maar uiteindelijk om 10 uur thuis. Volgende dag wou ik lesgeven, maar dat truckje werkte maar voor twee uur, toen had vso een of andere vergadering bedacht met hun vrijwilliger (ik dus), de rector een een paar andere leraren, ging nergens over, maar duurde wel vier uur, geen les meer dus. Daarna hadden we een voetbaltoernooi georganiseerd tussen de verschillende klassen, breekt een jong z'n arm. In plaats van het ziekenhuis gingen we naar een of andere medicijnman. De mensen (leraren incluis) alhier hebben niet bijster veel vertrouwen in het ziekenhuis. De medicijnman was wel indrukwekkend, ik weet eigenlijk niet wat er normaal gebeurd wanneer je je arm breekt, zal in een Nederlands ziekenhuis ook wel verdomd pijn doen als ze 'm rechtzetten, maar ze zullen je in ieder geval wat verdovends geven schat ik. Deze jongen kreeg een zalfje op z'n arm gesmeerd, daarna werd er tien minuten wat getrokken en gemasseerd. Vervolgens bond de man een stuk boomschors dat hij in water had gedompeld en met een zalf had ingesmeerd om z'n arm, bind het echt briljant, hij vlocht het als een soort van malienkolder, vast en die jongen liep bijna vrolijk
weer naar huis. Weet niet of die man nu zo goed is of die jongen zo'n bikkel, maar het zag er echt proffesioneel uit.

Volgende morgen begon ook niet al te denderend, de avond ervoor hadden ze een jongen betrapt op het stelen van een walkman. Hij werd naar voren gehaald voor de hele school, kreeg te horen dat diefstal niet mag en wordt vervolgens van school geschopt, kan z'n opleiding dus vergeten. Weet niet of de school te streng is of de jongen te dom, maar het is wel mooi kloten. De jongen die de walkman in z'n bezit had moest ook naar voren komen. Het is namelijk niet toegestaan om een walkman te hebben hier, dus hij had de dief in verleiding gebracht en moest ook gestraft worden. De straf bestond gelukkig niet uit een pak slaag (mag officieel niet op Ghanese scholen maar komt frequent voor, begreep van collega's op onze school twee keer vorig jaar). Hij mag een week lang niet de klas in en krijgt taken (gras kort wieken, stenen sjouwen, lokalen opruimen etc.). Morgen krijgen de nieuwe leraren een introductie op school, worden rondgeleid en krijgen uitleg over de school, het dorp, regels, blabla, toch nog binnen twee maanden nadat de school gestart is, jeuheu. Daarna ga ik naar Wa, we hebben weer een leuke vso-meeting, ik heb ze nu wel genoeg gemeet, maar ja, meteen een goeie smoes om een mailtje te sturen.