Deel 6 : applausje voor de whc-shirts en het ingezamelde geld

Groeten uit koud Ghana. Het is nu Harmattan, ik had gerekend op stofstormen of iets dergelijks maar het is veel rustiger. Er hangt een soort continue stofdeken in de lucht, je ruikt als het ware grond, maar het zicht is niet minder helder dan een doorsnee zomerdag in nederland. Als je je gaat wassen kom je er in ene achter dat je toch een redelijke stofdouche hebt genoten, er komt een drek van mij af,  daar kun je het halve ijsselmeer mee inpolderen, douche me toch nogmaar braaf elke dag hoewel het aardig nutteloos lijkt. En het is akelig koud, 's nachts is het een graad of 20, zelfs minder, zowaar lekker om onder een laken te liggen, alleen is het water wel akelig koud als je het over je heen giet. Huisje was ook een grote zooi toen ik aankwam, heeft dus bijjna twee maand in leegestaan, alles was bruin, heb nu maar wat doeken voor de ramen gehangen (oranje, past goed bij het stof) dus als je binnenkomt lijkt het net of je door een zonnnebril kijkt. Eerste dagen bestonden dus uit het huis ontzanden en ik dacht lesgeven, maar dat was een week uitgesteld, we zijn maandag begonnen met een openingsmis, leraren moesten in processie naar binnen, de kleinste eerst de langste achteraan, ik was twee na laatst, de gemiddelde docent heeft dus een meer dan respectabele lengte, mis was lachen, kids hadden zo'n gospel-achtig koortje, maar vals, aaaah daar ben ik een nachtegaal bij. Mooiste was de lieve father Peter die na het uitdelen van de hosti's de overgebleven hosti's zelf een voor een wegwerkte, duurde bijna 5 minuten, na elke hap braaf zijn handen vouwend!  Daarna een ellendelange vergadering, een uur lang discussie over of er nu 'staff' of 'teaching staff' op het nieuwe shirt voor de leraren moet komen, er werd wel afgesloten met een applausje voor de whc-shirts en het ingezamelde geld van de school van Frans (Bonhoeffer College Enschede, lijsterstraat), iedereen wist er wel een bestemming voor, als het lukt gaan we het geld gebruiken om er een betonnen handbalveld van te maken,  is toch een stuk beter dan zand met stenen, rara wie de nieuwe handbalcoach wordt. Fotos volgen nog als computer en camra meewerken.

Verder weinig spannends, auto doet het weer, peter heeft hem drie dagen gheleden naar Wa gebracht, heb hem daar opgehaald, papieren geregeld, duurde 6 uur voordat de dounebeambte uiteindelijk zag dat hij toch niet dat ene formulier nodig had dat aantoont dat de man die de auto heeft verkocht aan degene die hem heeft verkocht aan degene die hem aan mij heeft verkocht het geld wel netjes heeft afgedragen aan de overheid(??), en dan had ik het geluk nog dat de politiechef van nandom er toevallig ook was en het voor mij opnam. Ben toen verder gereden, een kilometer of vijf voor nandom wordt ik in ene ingehaald door mijn eigen achterwiel plus halve as, auto braaf geparkeerd, naar het dorp gelopen, monteur gehaald en  toch maar besloten lieve monteur in Kumashi niet meer te vertrouwen. Oh ja op de radio feliciteeerden de ene regeringspartij Accra met de overwinning waarop de andere regeringspartij Kumashi feliciteerde met 'graciously excepting defeat', toch mooi. Vanavond ga ik naar de verjaardag van Rachel, vso in Nawdoli, ze zijn engels, dus veel biertjes, jeuheu!!